Karty z paskiem magnetycznym

 
Pasek magnetyczny jest najstarszym i najtańszym elementem umożliwiających przenoszenie informacji, którą można odczytywać w sposób zautomatyzowany w czytnikach kart. Karty magnetyczne (ISO 7811) są zwykle wykorzystywane do tworzenia systemów z dużą ilością kart, gdzie głównym kryterium wyboru nośnika informacji jest istniejąca infrastruktura techniczna dostosowana do odczytu paska magnetycznego. Praktycznie większość placówek detalicznych i punktów usługowych posiada czytniki. Z punktu widzenia bezpieczeństwa informacji istotną wadą kart tego typu jest brak możliwości odpowiedniego zabezpieczenia zapisanych na pasku danych, co pozwala na stosunkowo łatwe skopiowanie danych.
W systemach wykorzystujących karty magnetyczne wszystkie istotne informacje powinny być zawarte w komputerach systemowych, a karta powinna stanowić wyłącznie nośnik numeru identyfikacyjnego. Współcześnie najczęściej stosuje się karty typu HICO (high coercivity) o zwiększonej odporności na rozmagnesowanie. Karta posiada wysoki współczynnik koercji paska (około 4000 erstedów), a zapis odbywa się na trzech ścieżkach: pierwsza umożliwia zapis 75 znaków alfanumerycznych, druga 40 znaków numerycznych, a trzecia 107 znaków numerycznych. Na rynku można jeszcze spotkać karty typu LOCO (low coercivity). Karta LOCO również posiada trzy ścieżki, jednak niska koercja (około 350 erstedów) sprawia, że karta jest bardziej podatna na rozmagnesowanie.

Karty magnetyczne są najpowszechniejszą i najczęściej spotykaną kartą, szczególnie w systemach płatniczych oraz programach lojalnościowych.